یکی از تلاش‌های هنوز ناموفق من، اقتباس از «آقای ریپلی با استعداد» بود. مشکلی اصلی هم همین معادل‌سازی برای مجالس و معاشرت‌ها. همین دوستی‌های ناهمگون و همزبانی‌های ناهمدل. هنوز هم نمی‌توانم معادل درستی در فرهنگ خودمان برایش پیدا کنم. شاید نداریم، شاید در اعماقی باشد که دستم به ‌آنها نمی‌رسد. نمی‌دانم شاید من آدمش نیستم.

—
عطف به : تنهایی، همیشه راه خودش را باز می‌کند.

۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ ‌ ناصر
دسته: نوشتن | یک دیدگاه

یک نظر

پاسخ دهید

بخش‌های الزامی با * مشخص شده‌اند.